HER ÇAĞIN OLDUĞU GİBİ BU ÇAĞIN HASTALIĞIDA KİBİR

Hiç unutmuyorum okuduÄŸum bir kitapta kahramanımız " Ä°nsanlık Kanunu" adında bir kitap yazacağını söylüyor ve insanların saygı sevgi içerisinde bir birlerine olan davranışlarını belirtiyordu.

Bizlerde geleceÄŸin böyle olacağını bekliyor, o kitapta ki yazılanların hayallerini kuruyor o yaÅŸam içinde kendimize bir rol belirliyorduk.

Yıllar geçti büyüdük ve yaÅŸam savaşına baÅŸladık. Gördük ki ne okuduklarımız, ne de gördüklerimiz bir birleri ile uyum dışında. Güzel ÅŸeyler düÅŸünüp, doÄŸru ÅŸeyleri yapmaya çalışırken, maddi ve menfaatlerini ön plana alıp, kendinden baÅŸkası için yaÅŸam tanımayan,  güçlüden yana olup güçsüzü ezen, kendi doÄŸrularını topluma enjekte etmeye çalışan, söylemleri ile içi baÅŸka yaÅŸamı baÅŸka olan bir toplumun içinde bulduk kendimizi.

Ya ayak uyduracaksın, ya da gideceksin anlayışı içinde yaÅŸam savaşına baÅŸladık. 

Ä°nsanlar yaÅŸam ÅŸartlarını az yada çok oluÅŸturdukları, çevre olarak kabul ettikleri toplumdan kolay kolay kopamazlar. Onun için kiÅŸiler alıştığı toplumda yaÅŸam savaşı vermeye devam eder.

Etrafımızdaki mikser ve karıştırıcıların siyasi oyun ve hilelerine raÄŸmen, yolumuzda dim dik yürümeye devam ederken, eksikleri dostların özelden, dost görünümlü kahramanların ise toplum önünde dile getirdiklerine ÅŸahit olduk. 

Ä°ÅŸi düÅŸtüÄŸü süreç içerisinde yanında olan, iÅŸini gördükten sonra ulaşılamaz olanlarla birlikte aynı havayı teneffüs etmeye, aynı çatı altında olmak zorunda kaldık.

Kime sorarsan sor, her birey doÄŸru ve güzel ÅŸeyler istiyor ama kendi yanılgılarını ve yanlışlarını kabul etmiyor.

Çağımızın en büyük hastalıklarından biri olan Kibir'in ne kadar tehlikeli bir hastalık olduÄŸunu ne kadar anlatmaya çalışırsak çalışalım bir türlü baÅŸarılı olamıyoruz. Hiç birimiz ama hiç birimiz kibirli olduÄŸumuzu kabul etmez. Ne yazıkki toplumumuzun büyük çoÄŸunluÄŸu bu hastalığı taşıyor.

Alçak gönüllük, saygı ve sevgi olayları tamamen rafa kalkmış, gücü yeten yetene konumuna gelmiÅŸiz.

Bizleri yönetenlerin sadece ekonomik olarak rahatlama olgusunun yanında artık bireysel eÄŸitim için çocuklarımıza bunları daha iyi ÅŸekilde anlatmalı ve yetiÅŸtirmeli. Çünkü, yaÅŸam ÅŸartlarından dolayı aile istediÄŸi gibi bir eÄŸitimi çocuklarına verememektedir. 

Çok azımız bu gibi eÄŸitimlerden nasibimizi almaktayız. Onun içindirki çocukluk dönemlerimde okuduÄŸum ama ismini hatırlayamadığım o kitapta cezaevine düÅŸen ve ceza evinden çıktıktan sonra baÅŸka bir insan olan bir makina mühendisinin yazacağım dediÄŸi Ä°NSANLIK KANUNU'nu birileri yazarda, toplumumuzda her haliyle ona uyar.

Bizler birbirimizi sevmek için bir ÅŸart araramamalı, düÅŸman olmak için bahaneler üretmemeliyiz. Toplumun yükünü çekmek için göreve talip olanlar eleÅŸtirilmeli, haksızlıklara karşı yöneticiler gerekeni yapmalı ama herÅŸeyden önce görevlendirmeler yapılırken adamın adamına deÄŸil bu yükü taşıyacak ve adil olacak kiÅŸilere verilmeli.